AHHHmet
0
A+
A-
Hayal kurmayı herkes sever. Kimi biraz daha fazla… Ben o biraz daha fazla sevenlerdenim. Bazen işi abartır, sizin yerinize de sizin hayatınızla ilgili hayaller kurabilirim. Çoğumuzun umurunda değil ama özgür, barış dolu dünya falan… Barış, özgürlük deyince birkaçı bıraktı bile yazının devamını okumayı. Okumaya devam edenler; size sözüm olsun bir gün sizin için kurduğum o hayallerden bahsedeceğim. Ama şimdi sırası değil. Küçük küçük şeylerle koca hayaller inşa eden birinden bahsedeceğim sizlere. Ahmet. Sadece Ahmet.
Daha önce birçok ulusal gazetede çıkan ve Ekin Avcı’nın da haberini yaptığı senaryoyu hatırlayanlarınız olacaktır. Hatırlamayanlar gazetenin arşivine bir göz atsın. Her neyse… O gazeteye haber olan ilanım için bir mesaj aldım. “Eren abi” ile başlayan bir cümle… Biri belli ki derdini anlatıyor. Okudum. Cevap yazdım. Cevap yazdı, karşılık verdim. Derken e-posta ile konuşmaya devam ettik. Sonrasında iletişimimizi sıklaştırmaya başladık.
Ahmet, sadece Ahmet… Sizin anlayacağınız dille spastik. Spastikliğin Ahmet’le tanışana kadar zihnin sadece fiziksel yetilerle ilgili olan kısmıyla ilgili olduğunu bilmiyordum. Şöyle özetleyeyim; Ahmet bizlerin girdiği sınava girip üniversite kazanan, memurluk yapabilecek zekaya sahip biri. Henüz doğumda bir insanın kötülüğüyle karşılaştığı için hayatından kötülüğü o gün çıkarmış. İyi şeyler için yoruyor zihnini. Minimumda kullanabildiği vücuduyla maksimum hazlar yaşıyor. Bara gidiyor, dans ediyor, dışarı çıkıyor, kafede arkadaşlarıyla sohbet ediyor.
Ahmet, sadece Ahmet… Sizin anlayamayacağınız bir dille konuşuyor. Yine sizin ve hatta benim anlayamayacağım dille hayaller kuruyor. Anlayamayız çünkü hayalleri bizim kurabildiğimiz hayallerin güzellik eşiğinin çok üzerinde. Hayallerinden birine beni de ortak etti. Var olsun. Bir hikayesi varmış. Senaryolaşsın istiyor. Elimden geldiğince… Dedim. Ayaklarıyla kullandığı klavyede kaleme aldığı hikayeyi paylaştı benimle. Senaryo şeklinde yazmış. Bir kızı anlatıyor hikayesinde. Okuyorum. Okudukça içine çekiyor hikaye beni. Ve 1 sayfasında ağlamaya başlıyorum. Dizilerde 3 saniyede gösterilen 1 adamın 1 kadının yüzüne elini götürdüğü sahneyi tam 1 sayfa anlatmış. 1 Sayfa… Çocuğun duyduğu hazzı, başka bir dünyaya geçişini, elini götüremeyişini falan…
Ahmet, ah ulan Ahmet! Bir gün senin kadar seversem şayet, sözüm olsun o gün öleceğim.
Benzer Konular
TRT’de yayınlanan ‘Bir fikrin mi var?’ programında ‘Organik Hoşaf’ın finale çıkmasının ardından kabul edelim, ülke olarak hepimize bir cesaret geldi. Meğer Teslalar, Einsteinlar, Pascallar, Newtonlar hep içimizdeymiş… İçimizdeymiş ama imkan vermemişler bunca zaman yurdum insanına. Ama artık o devirler bitti. Yeni Türkiye’de herkese, herkesin fikrine yer var. Yok öyle artık...
Merhaba kıymetli okur, Yine bu köşeden yazdığım bir fıkra için, Perşembe sabahı mahkemeye çıktım. Fıkrayı hatırlayanınız vardır, ‘Müdür fıkrası’. Hatırlayamadıysanız google’a yazın, oradan bakın. Zira ben aynı fıkrayı buradan bir daha yazarsam tekrar mahkemede bulabilirim kendimi. Önemli olan fıkra değil aslında, fıkra içerisinde geçen, aslında hepimizde mevcut olan bir organ,...
Çok sevdiğim arkadaşım, komşum Eren Bozkurt, geçtiğimiz sayıya çok leziz bir köşe yazısı yazdı. Tekrar tekrar okudum, okuttum. Çoğumuzun yaşadığı, yaşayabileceği duygu ve durumları harika özetlemiş. Hatta tüm cümlelerini bir kenara bırakalım, kırmızı ve mavi üzerinden yaptığı benzetmeler yeterli bahsettiklerini anlamamız için. Anlayacağınız üzere, ben bu kırmızı ve mavi meselesi...
Merhaba kıymetli okur. Malumunuz koronavirüs salgını ülkemizde hızla yayılıyor. Artan vaka sayıları ve beraberinde getirdiği ölümler, devletin de bazı tedbirler almasına neden oluyor. 65 yaş üstü vatandaşlarımızın sokağa çıkmasının yasaklanması gibi. Risk grubunun en tepesinde yer alan 65 yaş üstü vatandaşlarımız her ne kadar bu yasağa uymamakta direnseler de karar...
Şimdi anlatacağım hikaye 12 sene sonrasının 29 Kasımında geçiyor…. Hüsnü 59 yaşında, Niğdeli bir adam. Arkadaşı Osman da onun iş yerinden bir arkadaşı, yaşça biraz küçük Hüsnü’ye göre. 5-6 Sene önce tanışmışlar, yedikleri içtikleri ayrı gitmemiş. 5 Senedir sevinçleri, hüzünleri birlikte yaşıyorlar. Eşleri falan da aynı şişe kebap diziyor, aynı...
Bugün biraz Hazal’dan bahsetmek istiyorum. Çünkü birkaç gün önce onun doğum günüydü. “Çünkü” dedim ama aslında ondan bahsetme sebebim birkaç gün önce doğum günü olması değil. Ben ara ara bahsederim Hazal’dan. Bir şey olur, aklıma bir anımız gelir, bir sokakta yürürüm, bir renk onu anımsatır, ne bileyim bir fotoğrafını görürüm...
Bir Yorum Yazın
Ziyaretçi Yorumları - 0 Yorum