Saraylar sizin, sokaklar bizim

Duvar yazılarını takip etmeyi kendine görev edinmiş biri olarak, Çerkezköy’de denk geldiğim duvar yazılarını okuyor, fotoğraflıyorum. Geçen gün işim gereği gittiğim bir binanın karşısındaki duvarda gördüm bu cümleyi: ‘‘Saraylar sizin, sokaklar bizim.’’ Yazıyı görenler, nerede olduğunu bilenler vardır elbet ama ben yerini söylemeyeceğim. Çünkü bulunduğu konum itibariyle öyle manidar bir yere yazılmış ki, yerinin ‘‘yetkililerce’’ öğrenilip yazının silinmesini istemiyorum. Bu yüzden koordinat belirtmeden sadece duvara yazılan cümleyle alakalı birkaç şey söyleyeceğim.
Duvar yazısında bahsedilen ‘‘saray’’ın hangi saray olduğu çok açık aslında ama ben konuyu başka bir yere bağlamak istiyorum. Yeni nesil ev projeleri bitmek tükenmek bilmezken ev fiyatları da gerçek dışı rakamlara ulaşmış durumda. Ve yapılan bütün daireler ‘‘Ivır Sarayları’’, ‘‘Zıvır Konakları’’ adıyla satılıyor. Ne zamandan beri saraya, konağa bu kadar meraklıyız, bilemiyorum ama bu isimler insanlara çekici geliyor. Ve ufacık metrekarelik evlere yüzlerce milyon lira para döküyoruz. Bir de bu işin bilmem kaç ay taksitle ödenme kısmı var ki içler acısı. Evi otuzlu yaşlarda satın aldığımızı varsayarsak o taksit ödeyeceğimiz bilmem kaç ay ortalama olarak kalan ömrümüzün yarısına falan tekabül ediyor.
Tebrikler! Ömrünüzün geri kalanını ‘‘Ivır Sarayları’’nda oturmak için ödeyeceğiniz taksit için çalışarak geçireceksiniz. Çünkü siz saraylara layıksınız.
Tabii ki ben de saraylara layığım. Ya ne olacaktı? Herkes saraya layık olurken benim başım kel mi kalcaktı? Elbette ki ben de saraylara layık olacağım ama sanırım ben layığımı bulmak istemiyorum. Ve biliyorum ki benim gibi düşünen insanlar var.
Öyleyse iki metrekarelik bahçeleriniz(!) sizin olsun, ormanlar bizim.
Saraylar sizin olsun, sokaklar bizim!