Hocam, ip var! 

İllüzyonist çıkar sahneye, senelerdir çalıştığı numaraları yapmaya başlar. Oradan onu sokar, buradan buun çıkarır falan… Böyle uçan kaçan masalar, oksitlenen kuşlar, sürekli bir yerlerden çıkan renkli donlar… Yaş büyüdükçe gösterileri başka motivasyonla izleriz. Önceleri şaşırır, sonra hayran kalır, sonra daha az hayran kalır ve kendimizi bir bok zannettiğimizde de hileyi çözmeye çalışırız. Vardığımız nokta ise: “Hocam, ip var!”
İşte o illüzyonu bozan ip hakikaten var. Lakin zihnimizde! Bütün keyfimizi o iple kaçırıyoruz. Bir hayal kuruyorsunuz. O masa gibi, uçmalı kaçmalı falan… Zannediyorsunuz ki düşlerinizde özgür dünya. Yalan! İp var! Sizi, hayallerinizi sınırlayan ipleriniz var. Farklı biçimlerde, farklı uzunluklarda ipler. Sınırınıza gidene kadar özgür zannediyorsunuz, sınırda ip boynunuzu kesiyor. Canınız acıyor. G*tünüze baka baka küçük dünyanıza geri dönüyorsunuz.
Akşam hayal kurmaya başlıyorum. Herkesin hayatının bir döneminde niyetine girdiği karavan mevzusu… Bir karavan alayım, doğasını sevdiğim herhangi bir yere park edeyim, istediğim zaman insanlara karışayım, istediğimde doğaya… O karavanın içinde yalnızca yazarak para kazanayım. Hemen ertesi gün yapayım bunu istiyorum. Sonra bakıyorum ip var! Alarm çalıyor, duş falan derken evin kapısın açıyorum. Hocam, orada da ip var! Kapıda bir fatura… Derken kira falan geliyor… Her yer ip. Hayallerim hayatıma dolanıp kaybolup gidiyor.  Taa ki ipi unutup aynı gaflete düşene kadar.
Dostlar, ipleri koparamayacağız. O besbelli. Bari uzatalım.