Bir Şiir Bir Şair: Fazıl Hüsnü Dağlarca

26 Ağustos 1914 tarihinde İstanbul’da doğan şair, ilköğrenimini Konya, Kayseri, Adana ve Kozan’da, ortaöğrenimini Tarsus ve Adana Ortaokulu’ndan sonra girdiği Kuleli Askeri Lisesi’nde 1933 yılında tamamladı. Birçok dergi ve gazetelerde şiirlerini yayımladı. 1935’te piyade subayı göreviyle Doğu ve Orta Anadolu’nun ve Trakya’nın pek çok yerini dolaştı. 1950’de ordudaki hizmeti 15 yılı doldurunca, Önyüzbaşı rütbesiyle askerlikten ayrıldı. 1952-1960 yılları arasında Çalışma Bakanlığı’nda İş Müfettişi olarak çalışan Fazıl Hüsnü Dağlarca, buradan ayrıldıktan sonra İstanbul Aksaray’da Kitap Kitabevi’ni açarak yayıncılığa başladı. Kendisine birçok ödül verilen şair 1967’de ABD’deki Milletlerarası Şiir Forumu tarafından “En iyi Türk Şairi” seçildi. Aynı zamanda Türk Dil Kurumu Yönetim Kurulu Üyesi olan Dağlarca, Dil Devrimi’ne ilişkin düşüncelerini Türk Dil Kurumu Koçaklaması’nda,
“Türk Dil Kurumunu kurarken Mustafa Kemal’in tek mutsuzluğu vardı
Türkçe’yi sevdiğini daha Türkçe söyleyememek
Kimilerinin şimdi tek mutluluğu var
Türkçe’yi sevdiklerini daha Osmanlıca söylemek….” şeklinde ifade etmiştir. Türk Şiiri’nin Büyük Şairi olarak anılan Dağlarca, 94 yaşında zatürre tedavisi gördüğü hastanede yaşamını yitirdi ve 20 Ekim 2008’de Karacaahmet Mezarlığı’na defnedildi.

İyi ki doğdun Türk Şiiri’nin Büyük Şairi…

Ölü
Hangi mahallede imam yok,
Ben orada öleceğim.
Kimse görmesin ne kadar güzel,
Ayaklarım, saçlarım ve her şeyim.
Ölüler namına, azade ve temiz,
Meçhul denizlerde balık;
Müslüman değil miyim, haşa,
Fakat istemiyorum, kalabalık.
Beyaz kefenler giydirmesinler,
Sızlamasın karanlığım havada.
Omuzlardan omuzlara geçerken sallanmayayım,
Ki bütün azalarım hülyada.

Hiçbir dua yerine getiremez,
Benim kainatlardan uzaklığımı.
Yıkamasınlar vücudumu, yıkamasınlar,
Çılgınca seviyorum sıcaklığımı…