10-17 Aralık Şehitler Köşesi
0
A+
A-
Es Salatu Ve’s-Selamu Aleyke Ya Rasulallah!
Es Salatu Ve’s-Selamu Aleyke Ya Habiballah!
Es Salatu Ve’s-Selamu Aleyke Ya Nûre Arşillah!
Es Salatu Ve’s-Selamu Aleyke Ya Hayra Halgillah!
Es Salatu Ve’s-Selamu Aleyke Ya Seyyidel Evveline Vel Ahirin!
Vel Hamdü Lillahi Rabbil Alemin!
(Camilerin hoparlörlerinden duyamayabilirsiniz diye)
Milletimizin, vatanımızın, bayrağımızın kahraman bekçileri, evlatlarımız, polislerimiz ve sivil vatandaşlarımız, 10 Aralık ve 17 Aralık’taki menfur, bölücü, yıkıcı saldırılar sonucunda şehadete ererek Hakk’ın rahmetine kavuşmuşlardır. An itibariyle yüreklerimize gömüleceklerdir. Mekanları cennettir.
Milletimizin ve devletimizin bekası için canlarını feda eden kahramanlarımızın isimlerini köşeme nakşediyorum.
10 Aralık Şehitlerimiz:
Adem Oğuz. Adem Serin. Ahmet Dokuyucu. Ali Aksoy. Berkay Akbaş. Bora Çelik. Çetin Sarıkaya. Durmuş Öca.l Emre Horoz. Hamdi Dikmen. Hasan Bilgin. Hüseyin Akyüz. Hüseyin Dalgılıç. İlker Uylaş. Kadir Yıldırım. Kemal Devrilmez. Mehmet Atıcı. Mehmet Taş. Mehmet Zengin. Metin Düzgün. Murat Yılmaz. Mustafa Öztürk. Oğuzhan Duyar. Okan Doğan. Selin Çelik. Soner İdil. Süleyman Korkut. Tuncu Uncu. Uğur Ürker. Vefa Karakurdu. Velat Demiroğlu. Yasin İke.
17 Aralık Şehitlerimiz:
Yunus Emre Duran, Abdülsamet Özen. Kamil Tunç. Hasan İlhan. Kenan Döngel. Mustafa Cihan. Fehmi Barçın. Raşit Yücel. Ahmet Taş. Muhammet Ali Ocak. Göksel Ağaçyetiştiren.
Minnettarız.
(Bir kaç gün sonra kimse adlarını anmaz diye.)
Sokaklarım, caddelerim, meydanlarım, okullarım, camilerim, köprülerim, havaalanlarım olsaydı, her birine vatanımızın bölünmez bütünlüğü için kendilerini kalkan eden bu kahraman şehitlerimin adını verirdim.
Elimden gelen budur.
Benzer Konular
Tahmin ettiğimiz gibi bir referandumu geride bırakıp yeni Türkiye’ye uyandık. Referandumun şaibeli olacağını zaten biliyorduk. Yaşananların hiçbiri hiçbirimizi şaşırtmadı sanıyorum. Yüksek Seçim Kurulu başka bir yerden getirildiği kanıtlanmadığı sürece mühürsüz oy pusulası ve zarflarının da geçerli sayılacağını açıkladı. Sanki ilgili kanunda belirtilmemiş, sanki başka bir yerden getirildiğini kanatlayabilirmişiz, sanki kanıtlasak...
Ortada bir mevzu vardır. Herkes peşinden, aynı yöne doğru koşar. Sonra biri çıkar ve aynı hikayeyi yorumlamaya şöyle başlar “Eğer başıma bir şey gelmeyecekse…” Dünya bu terso biraderin yazdığını okurken durur. Nefesler tutulur. Yazıya “Ne demiş la bu lavuk?” diye başlanır. Başlarda “Yok ebesinin” diye tepki verilse de yavaş yavaş...
Merhaba kıymetli okur. Takip edenler bilir, önceki yazımda ikiyüzlülüğün fotoğrafını anlatmıştım. Fotoğrafın aktörleri bir gazeteci müsveddesi ve iki iş adamı. Aslında birini, yani Ahmet Çetin’i ayrı tutmak lazım. Zira bu gazeteci müsveddesi, Ahmet Çetin hakkında kötü bir yazı yazıp daha sonra sildi mi? İnanın bilmiyorum. Eğer yaptıysa da en azından...
Geçen gün bir rüya gördüm. Rüyam şöyleydi; Bir pazartesiye uyanıyordum. Dışarıda kasvetli ve yağmurlu bir hava var. İşe gitmek için hazırlanıyorum. Çantama da, rüya bu ya, geleceğimi koyuyorum. Tam çıkıyorum evden, bir kapkaççı çantamı çalıp uzaklaşıyor. Çok telaşlanıyorum, geleceğim çantamın içinde sonuçta. Tüm gücümle peşinden koşuyorum ama nafile. Hemen ilgili...
Yaşamak için hep bir şeylere ihtiyaç duyarız. Hayaller kurarız ve gerçekleşmeleri için dilekler diler, dualar ederiz. Hatta bazen işleri abartırız. Hayallerimiz gerçekleşmezse yaşamanın bir anlamı olmayacağını bile düşünürüz. Öyle midir gerçekten? Ben de hayallere büyük anlamlar yükleyenlerden olduğumdan ‘bizi biz yapan hayallerimizdir’ diyebilirim elbette. Ama bazen öyle kapılıp gidiyoruz ki...
Türkiye’de yıllardan beri terör sorunu var. Her gün şehit haberlerine bir yenisi ekleniyor. Güneydoğu kan gölüne dönmüş. Sokağa çıkma yasakları, ulu orta cesetler, ölen çocuklar, gençliğinin baharında al bayrağa sarılı körpecik bedenler… Bu ülkede terör sorunu biter mi? Veyahut soruyu şöyle soralım: Bu ülke bölünür mü? Çok kesin ve net...