Yaşasın yaşamak isteyenler!
0
A+
A-
Kıymetli ve değerli Ekin;
Geçtiğimiz sayıdaki köşende ‘‘Yetmez Ama Hayır’’ başlığıyla, Çerkezköy Belediyesi’nin öncülüğünde tertiplenen ‘‘Termik Santrale Hayır’’ etkinliğine dair gözlemlerini ve yorumlarını aktardın. Okuduk.
Diyorsun ki; ‘‘Santrale ‘Hayır!’ diyenlerlerin orada olamaları çok da anlamlı değildi, onlar zaten zararlarını biliyorlar.’’ Olsun, eğer bu girişim durdurulabilecekse ancak santralin zararını bilenlerle durdurulur kıymetli Ekin.
Sayı önemli değil esasında. Kararlı, dik durabilecek, yıkılmayacak bir avuç insan da durdurabilir aslında; yeter ki hangi yolu izleyeceklerini bilsinler, yeter ki mücadele ruhuna sahip olsunlar. Bir oylama söz konusu olmadığı için sayı önemini yitiriyor.
Diyorsun ki; ‘‘Eğer Çerkezköy’e santral yapılırsa buradan giderim.’’ Git! Gideceğin yere de yaparlar.
Sonra, ‘‘Termik santrale CHP ‘Hayır!’ diyorsa ben ‘Evet!’ derim.’’ diyen bir adamdan bahsediyorsun, asıl ona anlatmak gerektiğini söylüyor, onun kurtarılması gerektiğini düşünüyorsun.
Hayır Ekin. O kurtulmasın, o adam ölsün!
Ölsün ki bir başka zaman, hayatımızı ve geleceğimizi karartan başka meselelerde oy hakkı, söz hakkı olmasın.
Ölsün ki doğrudan, güzelden, insandan yana olanların karşısında bir çoğunluk oluşturmasın.
Bu tipler benim geçen sayımızdaki köşemde bahsettiğim felaketlerden fırsatlar doğuranlar grubuna mensuptur kıymetli Ekin. Bunlar insanlık adına, toplum adına, gelecek nesiller adına bir şey istemezler. Aslında bunlar kendileri için de isteyemezler. Bunlar için varsa yoksa partileri ve liderleri esastır, onlar ne emrederse ona razı gelirler. Partileri ve liderleri için hayal eder, onlar için çalışırlar. Kendilerine de küçük küçük nevaleler düşer işte.
Hitler’in yolduğu ve önüne mısır taneleri attığı tavuğu bilir misin? İşte o tavuğa benzer bunlar. Dolayısıyla bu tipleri, santralin zararlarını kabul ettirip de yanına alamazsın.
Biz, yaşamayı isteyenleri kurtaralım.
Termik santrali kurdurmayalım.
Bu adamları kazanmaya çalışarak değil, bu adamlara rağmen başaralım bunu.
İşlerinde kolaylıklar diliyorum kıymetli Ekin.
Sevgilerimle…
Benzer Konular
Hayatımıza giren ve bir şekilde paylaşımda bulunduğumuz herkesin dilinde farklı bir insan oluveririz. Onların karşısında tüm samimiyetimizle durmamıza rağmen, bizi farklı farklı nitelendirirler. Bazılarına göre eğlenceli, bazılarına göre iyi kalpli ve durgunuzdur. Hatta bazen kendimizi bile sorgularız çünkü bizde baskın olmadığını düşündüğümüz bazı özellikleri “bizi biz yapan özelliğimiz” olarak görebilir...
Geçen gün bir rüya gördüm. Rüyam şöyleydi; Bir pazartesiye uyanıyordum. Dışarıda kasvetli ve yağmurlu bir hava var. İşe gitmek için hazırlanıyorum. Çantama da, rüya bu ya, geleceğimi koyuyorum. Tam çıkıyorum evden, bir kapkaççı çantamı çalıp uzaklaşıyor. Çok telaşlanıyorum, geleceğim çantamın içinde sonuçta. Tüm gücümle peşinden koşuyorum ama nafile. Hemen ilgili...
Malumunuz, termik santral konusu gündemde. Cumartesi günü Çerkezköy Belediyesi’nin ev sahipliğinde ‘‘Termik Santrale Hayır’’ konulu bir toplantı yapıldı 29 Ekim Spor Kompleksi’nde. Milletvekilleri, belediye başkanları, siyasi parti temsilcileri… Herkes oradaydı. Termik santralin zararları anlatıldı. Başkan Akay, gerçekten tüyleri diken diken eden bir konuşma yaptı. İşim gereği orada olmasaydım ayakta alkışlardım....
İlk aşk tecrübemi ve ilk özgüven kırıklığımı 5 buçuk yaşımda tattım. Alper Canıgüz’ün Oğullar ve Rencide Ruhlar kitabında bir tanımlaması var, okuyanlar bilir. ‘‘5 yaş insanın en olgun çağıdır, sonra çürüme başlar.’’ diyor Canıgüz. Velhasılıkelam ben de olgunluğuma erişmiş yavaş yavaş çürümeye yüz tutmuşken aşık oldum. Anasınıfına gidiyorum. Yaklaşık 2...
Üniversite maceram lise mezuniyetimden 2 yıl sonra başladı. İlk yıl gelen kaçınılmaz bir başarısızlık, ardından hayatımı değiştiren bir sonuç ve tercih… Üniversiteyle birlikte okuma alışkanlığı kazandım. Farklı bir şehir, farklı insanlar… Büyüdüm, geliştim. Geliştirdim. İşlerde çalıştım, para kazandım. Aç kaldım, doymayı öğrendim. Büyüdüm, geliştim. Onlarca hasta çocuğun hayatlarına dokunacak bir...
Günlerden pazar. Yer, bir AVM’nin kafeteryası. Masalar, neredeyse hepsi dolu. Aileler akın akın gelmiş, yerlerini almış, kahveler, hamburgerler sipariş edilmiş. Babalar ellerindeki akıllı telefonlara kilitlenmiş, koltuklarının içine neredeyse gömülmüşler. Arada bir başlarını kaldırıyor, yanlarından geçen yeni gelen grubu süzüyor, tekrar telefonlarına dönüyorlar. Anneler dirseklerini masaya dayamış karşı mağazaları seyrediyor, arada...