En zor ve en güzel işi yapıyorlar

Çerkezköy’de yaşayan 3 çocuk, yapılabilecek en zor işi yapıyor. Kendi evlerindeki kitaplarda dahil olmak üzere arkadaş, akraba, konu, komşu demeden kapı kapı dolaşıp kenarda unutulmuş kitapları topluyor ve sokakta bu kitapları satarak okul harçlığını kazanıyorlar.
BU ÜLKEDE KİTAP OKUMAK ZOR İŞ
Su götürmez bir gerçek var bu ülkede: Bu ülkede en zor şeydir kitap okumak. Hele bir de kitap okuyup birilerini de okumaya teşvik etmek, gerçekten çok zor iştir. Çerkezköy Fevzipaşa Mahallesinde, Güven İş Caddesi ile Batur Caddesinin kesiştiği dört yolun dibinde hem de tam da gazetemizin ofisinin tam karşısında Bartu(11), Adem(12), Arda(11) isimin de üç çocuk, üç arkadaş ülkemizde yapılacak en zor işi yapıyorlar. Okumuş oldukları kitapları da dahil olmak üzere kapı kapı dolaşarak komşularından, arkadaşlarından topladıkları kitapları satıyorlar. Yaptıkları işin ismi ülkemizde sahafçılık olarak geçiyor. Ama sahafçılıkta biraz koleksiyon ve tarihi baskı olan eserlerin hasıraltı edilişiyle örülü parasal anlayış var. Bu çocukların yaptığı iş ise bir nevi insanlara kitapları okumaktan bahsedip utandırmakla örülü kitap kültürünü canlandırmak ve de bu ülkede en zor iş olan kitap okumak için alenen halkı teşvik etmek gibi bir şey. Yerde serili olan kitaplar ve dergilerin hepsi ikinci el. Satılma fiyatlarına gelince ise en pahalısı, hak ettiği değeri bulduğuna sevindim, Reşat Nuri Gültekin’in kitabı 4 TL’den gidiyor.
BU ÇOCUKLAR ÖRNEK OLSUN
Ülkemizde yapılacak en zor işi yapan Bartu, Arda ve Adem’den röportaj haberini yapmak için izin aldım. İşlerini yaparken ki mutluluklarına mutluluk eklendi bu yürekli çocukların. Merak edip de haber için sorduğum sorulara üçü birden birbirini tamamlayıcı cevaplar verdiği için röportaj haberimde ‘Çocuklar’ ismini görmekte fayda gördüm. Hem üçünden birisi kırılmamış olur hem de bu ülkenin ilgisiz ebeveynlerine ince bir sitem olur da belki sosyal medyanın, teknolojinin eline bilinçsizce esir düşmüş, kitaba elini değdirmeden okumanın ne demek olduğunu bilmeden büyüyen çocukları da Ülkemizdeki tüm ‘Çocuklar’ için örnek olur diye düşündüm.
RF: Arkadaşlar kolay gelsin. Bu kitaplarla ne yapıyorsunuz burada?
Çocuklar: Bu kitapları satıyoruz. Bu kitaplar bizim kitaplarımız. Evimizde bulunan kitaplarımız bir kenarda duruyordu. Öyle duracaklarına birilerine verelim, satalım istedik. Sonra komşularımızda bulunan kitapları da istedik. Arkadaşlarımızdan okumadıkları kenarda duran kitaplarını istedik. Kimisi para karşılığı verdi. Kimisi para falan istemedi.
RF: Neden böyle bir iş yapıyorsunuz, daha kolay bir iş bulsaydınız olmaz mıydı?
Çocuklar: Gerçekten zor iş, insanlar geliyor, bakıyor bakıyor gidiyor. Ama ilgi gösterenlerde çok oldu. Bugün daha ilk kez çıktık sokağa, şu anda 40 TL topladık ve 15 kitap sattık. Genellikle çocuklara göre kitaplar ve dergiler var. Büyüklere göre kitabımız pek az sayıda var. Onlarda genellikle çocukları için bir kitap alıyor. Kimisi kitap almıyor, bizi tebrik ediyor ve cep harçlığı deyip bozukluk para veriyor.
RF: Peki sizin kitaplarla aranız nasıl? Okuyor musunuz?
Çocuklar: Tabi ki de okuyoruz. Kitap okumayı çok seviyoruz. Ve insanlarda okusun istiyoruz. Herkesin evinde yığınla kitap var öyle kenarda duruyorlar. Biz de öyle boş boş oturacağımıza hem kitaplar okunsun, hem okullar açılana kadar cep harçlığımız birikmiş olur dedik. Bizim en çok okuyup ta beğendiğimiz kitap Süleyman Bulut’un Atatürk Hangi Takımı Tutuyordu kitabıydı.
RF: Hangi zamanlarda, ne kadar süreyle ve ne zamana kadar bu işi sürdüreceksiniz?
Çocuklar: Okullar açılana kadar sürdüreceğiz. Hep aynı yerde olacağız. Bugün ilk günümüzdü. Öğlenden sonra ki saatlerde evimizden, komşularımızdan, arkadaşlarımızdan aldığımız kitapları getirip burada satmaya devam edeceğiz. Yaptığımız iş çok zevkli, daha çok kitabımız olmasını ve daha çok kişinin buraya gelerek kitap almasını, okumasını istiyoruz.
 
 
 
 
HABER: Ramazan FİŞEK