Annemin köşesi

Simsiyah, upuzun saçlıydı annem
Artık siyah değil saçları
Zaten uzun da değil
Uçlarından tutup başının üstüne tırmanırdım
Başının üstünde yerim vardı
Bamya ayıkladığını hatırlarım en çok
Bir de bir sofra bezine oturup
Anneannemle zeytin kırdığını
Ne çok sevdim annemi
Ama yok denecek kadar azdır ‘‘Seviyorum’’ dediğim
Zaten sevmeyi öğrendim de
‘‘Seviyorum’’ demeyi bir türlü öğrenemedim
Ben salıncaktan düştüm küçükken
Annem gökyüzünden bin kez yere düştü korkudan
Ne zaman düşsem kalksam
Her çocuk gibi ‘‘Anne’’ diye ağlardım
Yirmi altı yaşımda hala ne zaman düşsem
‘‘Anne’’ diye ağlarım
Söylemem
Mayıs’ın ikinci pazarı
Mayıs’ın ikinci pazarıdır sadece
Annenin günü olmaz,
Bir anlamı olacaksa bu günün
Eksik bıraktıklarımı tamamlama günüm olsun benim
Yirmi altı yılda bir köşe bulmuşken kendime
Alt alta yazayım kalanları
Seni seviyorum anne!
Seni seviyorum anne!
Seni seviyorum anne!
Seni seviyorum anne!
Seni seviyorum anne!
Seni seviyorum anne!
Seni seviyorum!