Bir Leyla Hikayesi

Yalın ayak bastığı çayıra beton döktüler,
Ücretli otopark oldu.
Leyla gitti.
Okuduklarını,
Sevdiklerini,
Ağladıklarını alıp gitti.
Bir tek güldüklerini,
Mahallenin çocuklarına pay etti giderken.
Kadındı ya,
Yordular Leyla’yı.
İşaret parmaklarını ona doğru uzattılar.
Rahminden çocukluğunu söktüler,
Kanattılar.
Leyla,
İnatla sol yumruğunu kaldırdı havaya.
İnatla türkü söyledi bağıra bağıra.
İnadına sevdi,
İnadına sevişti,
İnadına yaşadı Leyla.
Leyla gitti.
Eş dost, kadehini ona kaldırdı.
Öyle ya,
Kadehler hep gidenlere kalkardı.
Mevsimler değişti,
Şehirler değişti,
Hayaller değişti,
Yasalar değişti;
İnsanlar değişmedi.
Leyla gitti.
Son yudumunu alıp gökyüzünden,
Kadehini toprağa vurup gitti.
Parmak uçlarını göğsüne batırıp
Çıplak topuklarını yere vura vura…
Leyla gitti.
Evinde çay kokusu,
Penceresinde yağmur buğusu,
Bir de doğmamış çocukları kaldı geriye.
Leyla öldü.
Leyla,
Bir kirpiğin karasına,
Bir çocuğun gamzesine gömüldü.