Yarım

Tamamlandığı halde aklınızda yer eden bir şey var mı? Şöyle bir düşünürseniz olmadığını göreceksiniz. Çünkü hedefler, onlara ulaşıldığında önemini yitirir. Mesela mezuniyet. Mezun olana kadar hedefiniz o diplomaya sahip olmaktır. Diplomayı alırsınız ve biter. Bir süre sonra mezun olmak önemini yitirir; çünkü artık yeni telaşlarınız, yeni hedefleriniz vardır.
Mesela düğün. Düğün gününe kadar o günün hayalini kurar, hayatınızın en mutlu günü olacağına inanırsınız. Düğün olur, biter ve bir süre sonra evliliğinizin en önemsiz ayrıntısı haline gelir; çünkü artık yeni amaçlarınız, yeni planlarınız vardır. Örnekler çoğaltılabilir ama özetle hayatımızı etkileyen şeyler başardıklarımız ya da tamamladıklarımız değil, başaramadıklarımız ya da yarım bıraktıklarımızdır. Klişeye düşmek istemem ama bu yüzden en büyük pişmanlıklarımızı yaptıklarımız değil yapmadıklarımız üzerine yaşarız. Yarım kalan her şey beynimize, kalbimize birer çizik atar çünkü. Çünkü insan, sahip olduklarını değil yoksun olduklarını hatırlar.
Peki ne olacak şimdi? Yarım kalanların öyle kalmasına izin verip göğüs kafesimizi  sıkıştırmasına izin mi vereceğiz, yoksa başarabildiğimiz kadarıyla yarım bıraktıklarımızı tamamlamaya mı çalışacağız? Bu konuda ne yapmam gerektiğine ya da ne kadar başarılı olabileceğime ben de tam olarak karar verebilmiş değilim; ama sanırım beynimin ve kalbimin içinde çiziklerle yaşamak pek de kolay olmayacaktır.
Hep önümüze bakmamız, geleceğe dair planlar yapmamız gerektiği öğretildi bize. Ama göğüs kafesimizi sıkıştıran yumruğu söküp atabilmek için geri dönmemiz gerek bazen. Geri dönmemiz ve yarım bıraktıklarımızı tamamlamamız, önümüze bakabilmemiz için ardımızdakini bitirmemiz gerek. Unutmak için tamamlamak gerek. Ve gerçekten bittiğini hissetmedikçe, bitirmeye zorlamamak… Aksi takdirde gelecek, geçmişin yaralarını sarmak için uyandığımız yeni birer günden ibaret olacak.